آهیات؛🌱

‏حکایت کنند که مردی را زنی بود و در کارِ وی برفته بود. و یک چشمِ آن زن سپید بود و مرد از آن عیب بی‌خبر بود به فرط‌‌المحبت. چون آن محبت کم گشت، زن را گفت: این سپیدی کِی پدید آمد؟!زن گفت: «آن‌گاه که محبتِ ما اندر دلِ تو نُقصان گرفت.»_کشف‌الاسرار و عدةالابرار/ خواجه‌عبدالله انصاری. _پی‌نوشت: ای‌ بی‌‌معرفت «آدمی‌زاد»!ای‌ بی‌معرفت‌ «آدمی‌زاد»!ای‌ بی‌معرفت‌ «آدمی‌زاد»!

شب​به من گفت: چرا شب‌ها بیداری؟! گفتم: «می‌ترسم سهمِ من از تماشای تاریکی را کسی دیگر بدزدد. شب، طولانی‌ترین نامه‌ای‌ست که خدا برای آدم‌های سرگردان نوشته.»

و از شب بگوکه مبتلایانش بسیارند؛بسیار...

و خدا می‌داند اگر سختیِ استخوان‌هایِ سینه‌ام نبود، قطعا قلبم از جا کنده می‌شد.

_باید چیزی نمی‌دانستیم، باید چیزی نمی‌فهمیدیم. این «فهمیدن» بود که درد داشت و این ما بودیم که دَرمانی نداشتیم.

و و و...

خشنود بودن، خاموش شدنِ صدای «اگر و کاش» در سر آدم است.

خشنود بودن، بخشیدنِ روزگار است بابت آنچه از ما گرفته.

خشنود بودن، دوست داشتنِ زندگی‌ست با تمام جای خالی‌هایش.

خشنود بودن، دست کشیدن از جنگیدن با گذشته است.

خشنودی شاید همان لحظه‌ای باشد که آدم دست از شمردنِ چیزهایی که از او دریغ شد، برمی‌دارد.

خشنود بودن آشتیِ آدم است با تمام چیزهایی که نشده و نمی‌شود دیگر.

ویکتور هوگو می‌گوید:«خوش بودن کافی نیست، باید خشنود بود.»_آیا خشنودید؟!

بله آقای صحت؛ جادوگری‌ست سعدی.

آهیات؛🌱 pinned «برای یاسمن و همه‌ی جوانه‌هایی که پشت کنکور منتظر بهارند:🌱 امیدوارم فردای شما، هر شکلی که باشد، آن‌قدر روشن باشد که امروزِ خسته‌تان را ببخشد. شما آدم‌هایی هستید با هزار رؤیا که هیچ عددی اندازه‌تان نمی‌گیرد. فارغ از هر نتیجه‌ای: «لطفاً چراغِ امیدتان را خاموش…»

برای یاسمن و همه‌ی جوانه‌هایی که پشت کنکور منتظر بهارند:🌱امیدوارم فردای شما، هر شکلی که باشد، آن‌قدر روشن باشد که امروزِ خسته‌تان را ببخشد. شما آدم‌هایی هستید با هزار رؤیا که هیچ عددی اندازه‌تان نمی‌گیرد. فارغ از هر نتیجه‌ای: «لطفاً چراغِ امیدتان را خاموش نکنید.»🤍

پنجره باز است، و از ژرفای شب، بوی تنهایی به اتاق می‌رسد._بی‌کلام. 🎹🌱

کتاب‌ها بسیارند و عمر آدمی کوتاه.غم انگیز نیست؟!

«نگران نبودم خانه را دزد بزند. هیچ‌چیزِ باارزشی نداشتم، جز کتاب و دواتی مرمرین، که یک روز یوسف هدیه‌ام کرد و دزدها معمولاً نگاهشان به کتاب نمی‌افتد، چون به نظرشان به زحمت جابه‌جایی‌اش نمی‌ارزد...احمق‌ها! کتاب بدزدید! روزگارِ پلشتی تمام خواهد شد و کتاب از طلا…من کتاب نمی‌خواندم که سرگرم شوم، کتاب می‌خواندم چون حرف‌هایی که در زندانگاهِ گلویم اسیر شد را کتاب‌ها می‌گفتند. کتاب‌ها زبانی بر رویِ تن سخت نداشتند، اما به سکوتِ مبهوت واژگان حقیر سوگند که زبان بی‌زبانِ آن‌ها، با من سخن می‌گفت.

📚‌«نگران نبودم خانه را دزد بزند. هیچ‌چیزِ باارزشی نداشتم، جز کتاب و دواتی مرمرین، که یک روز یوسف هدیه‌ام کرد و دزدها معمولاً نگاهشان به کتاب نمی‌افتد، چون به نظرشان به زحمت جابه‌جایی‌اش نمی‌ارزد...احمق‌ها! کتاب بدزدید! روزگارِ پلشتی تمام خواهد شد و کتاب از طلا گران‌تر!»