دادستان گناباد: 🔴خبرنگاران نگاه شهید آوینی را الگو قرار دهند حجت الاسلام محمد دشتبان با اشاره به هنر شهید آوینی در روایت گری گفت: شهید آوینی حتی از شکست ظاهری یک عملیات، روایت فتح و پیروزی می ساخت. این هنری است که خبرنگاران باید داشته باشند. وی با انتقاد…دیدگاه کارشناسدر پاسخ به سخنان دادستان محترم در جمع خبرنگاران درباره «هنر روایتگری» و توصیه به خبرنگاران برای تبدیل شکست به پیروزی(با وام گرفتن از جمله «ما رایت الا جمیلا »حضرت زینب و روایت فتح شهید آوینی )، چند نکته را باید به عنوان یک نقد منصفانه مطرح کرد: ۱. تفاوت ماهوی میدان نبرد و عرصه مدیریت جامعه: نگارنده با بخشی از سخن ایشان درباره هنر شهید آوینی در روایتگری موافق است؛ آوینی از قله های روایت حماسه و عرفان در دفاع مقدس بود. اما اشتباه روش شناختی در این است که الگوی روایت جنگ را با منطق مدیریت امور جاری جامعه یکی بگیریم. در میدان نبرد، دشمن در آن سوی مرزهاست، هدف ایدئولوژیک و ارزشی روشن است و پیروزی نهایی متعلق به اراده و معنویت رزمندگان است. اما در عرصه مدیریت کشور، «دشمن» گاهی در اتاق های تصمیم گیری و در جنس بی تدبیری هاست. اینجا نمی توان مشکلات ناشی از بی تدبیری را با روایت، به «فتح» تبدیل کرد، چراکه هزینه اش را مردم با پوست و گوشت خود می پردازند. ۲. روایت فتح؛ نه سانسور شکست «ما رأیت الا جمیلا»ی حضرت زینب (س) نیز در بستر عاشورا معنا می شود؛ در آنجا زیبایی، زیبایی ایثار، وفا و شهادت بود. اما اگر این جمله از بافت عاشورای اش جدا شود و به ابزاری برای بی توجهی به مشکلات مردم تبدیل شود، تحریف کلام آن بانوی بزرگوار است. حضرت زینب (س) پیش از آنکه «جمیل» ببینند، فریادگر مظلومیت و افشاگر جنایت بودند. خبرنگاری که «جز زیبایی» نمی بیند، خبرنگار ناتمامی است که نیمی از رسالت خود یعنی نظارت و افشاگری را رها کرده است. ۳. نقد مسئولان، عین دین مداری است نکته اساسی این است که اگر خبرنگاران از «اندک نقد» عملکرد مسئولان هم بگذرند: بی تدبیری ها روزبه روز گسترده تر خواهد شد، چون تقریبا نظارتی وجود ندارد و یا کارآیی ندارد. فساد و ناکارآمدی، پشت نقاب امیدآفرینی واهی رشد می کند. فاصله میان «روایت» و «واقعیت» به جایی می رسد که مردم دیگر به هیچ روایتی اعتماد نمی کنند. آیا فرموده امیرالمؤمنین (ع) که «لا خیر فی قولٍ الا مع العمل» ما را به روشنگری و بیان حقیقت فرمان نمی دهد؟ نقد دلسوزانه و فنی، نه تنها «یأس آفرینی» نیست، بلکه نشانه دلسوزی، مسئولیت پذیری و امید واقعی به اصلاح است. ۴. امید واقعی با امید توهمی فرق دارد امید واقعی با امید توهمی ،نقد عملکرد و مطالبه گری با پنهان کردن مشکلات، اصلاح ساختارها،اعتماد سازی با شفافیت با توجیه بی تدبیری فرق دارد. مردم، نه به روایت امید دروغین نیاز دارند، نه به یأس؛ بلکه به روایت صادقانه نیاز دارند تا بدانند کجا ایستاده اند و کجا باید بروند؟ و در این مسیر البته که شما بیش از هر کسی بایستی همراه و حامی خبرنگاران باشید. با احترام