مریض بعدی پشت در ایستاده. جوان بیرون میآید، برافروخته. مینشیند روی صندلی وسط راهرو. بازوی چپ را ب…
انتشار: 2026/07/21 15:16 UTCدریافت: 2026/08/15 02:29 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 02:29 UTC
مریض بعدی پشت در ایستاده. جوان بیرون میآید، برافروخته. مینشیند روی صندلی وسط راهرو. بازوی چپ را به دست گرفته. انگشتان دست جمع شده و در اختیارش نیست. مرد میپرسد: «باز هم گرفت بابا؟» جوان با چشمهای فشرده از درد سر تکان میدهد. مرد برمیگردد به سمت ما. یکی میپرسد: «مشکلشون چیه؟»پدر انگار منتظر همین سؤال بوده. میگوید از شب هجدهم دی اینطوری شد. از دیدرس پسر پنهان میشود و با صدای خفه حرف میزند. «شب اول تو خیابون کتکش زدن. چند نفر بودن. یه دختری هم کنارش تیر خورده و تمام. فردای اون روز تشنج کرد و سمت چپ بدنش لمس شد.»بخشی از یادداشت نرگس جودکی در هفتادوچهارمین شمارهی ماهنامهی شبکه آفتابمتن کامل را در وبسایت ما میتوانید بخوانید.تصویر: بخشی از چیدمان محیطی چهار آناهیتا بر روی صخره - نوشین نفیسی
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ماهنامهی شبکه آفتاب
آیا پس از بروز سانحه، فاجعه یا مصیبتی اجتماعی، مستقل از نیازِ فرد به درمانهای شخصی، ضرورتی برای پرداختن به این «غم جمعی» در سطحی همگانی وجود دارد؟ دکتر ایرج سبحانی برای پاسخ به این سوال مقالهای نوشته و به ابعاد روانشناختی و اجتماعی غم جمعی پرداخته است.در وبسایت شبکه آفتاب بخوانید.
متن کامل گفتوگو در وبسایت شبکه آفتاب منتشر شد.در این لینک میتوانید بخوانید.مطالب بیشتر در وبسایت ما:aftabnetdaily.ir
روزگاری منتقدان چپگرا به کیارستمی تاختند که میانهی این همه بحران اجتماعی و استبداد او شال و کلاه میکند و با دوربینش میرود گوشهای تا از آن بچهمدرسهای بگوید که هیچ مشکلی ندارد جز رساندن دفتر مشق جامانده به دوستش. آنها درنیافته بودند که در اینجای دنیا واقعگرایی خود عملی سیاسیست. از آن روز که میرزا فتحعلی آخوندزاده در میان هنر قاجاری راه واقعگرایی را به هنر و ادب ایرانی باز کرد تا به امروز، واقعگرایی در هنر ایران بیهزینه نبوده.بخشی از یادداشت مهدی میرمحمدی در هفتادوچهارمین شمارهی ماهنامهی شبکه آفتاب با عنوان «رؤیای سرودنخوانها»متن کامل این یادداشت را در وبسایت ماهنامه میتوانید بخوانید.عکس از مجموعهی شخصی بابک کاظمی
لاک، جنبندهی زمین تازهترین رمان پیمان اسماعیلی است؛ رمانی شاید در ادامهی منظومهی فکری رماننویسی که از خیلی وقت پیش معلوم بود فیلی هوا خواهد کرد، از همان نگهبان و از همان داستانهای کوتاه برف و سمفونی ابری بر خوانندهاش مسلم بود که این نویسنده میخ داستانهایش را یک جای سفتی از ادبیات داستانی فارسی خواهد کوبید. این میخ حالا لاک… است، دستکم فعلاً تا آنوقت که پیمان اسماعیلی رمان دیگری منتشر کند، لاک… عصارهی حیرتآور جهان داستانی او خواهد بود؛ رمانی سترگ که ششسال و اندی زمان صرف نوشتنش شده، هزارتوی داستانگویی که یک سرش به تاریخ پرتلاطم ایران میرسد و یک سرش در دنیای فلسفهی اشراق است و یک سرش در دنیای جادو و زار و لاک، جادویی که تا حیدرآباد و هنگکنگ را به لرزه درمیآورد و در نهایت نهایت قصهگو است، رمانی بهغایت قصهگو که نه میخواهد از تاریخ بگوید و نه دلبستهی رئالیسم جادویی است، رمانی که قصهی قدرت است و همهی آنچه خواستن قدرت به سر آدمی میآورد.با اسماعیلی در شمارهی هفتادوسوم ماهنامهی شبکه آفتاب (بهمن 1404) گفتوگو کردیم؛ اینک متن کاملش را میتوانید در وبسایت ما بخوانید.عکس: عباس کوثری
