گوگل دیپمایند یه مسأله جالب به اسم تست اینشتین The Einstein Test مطرح کردهفرض کنید یه LLM فقط به ت…
انتشار: 2026/07/18 17:33 UTCدریافت: 2026/07/31 23:56 UTCآخرین مشاهده: 2026/07/31 23:56 UTC
گوگل دیپمایند یه مسأله جالب به اسم تست اینشتین The Einstein Test مطرح کردهفرض کنید یه LLM فقط به تمام دانش و مقالات علمی منتشرشده تا سال ۱۹۰۵ دسترسی داشته باشه؛ یعنی دقیقاً همون اطلاعاتی که اینشتین قبل از ارائه نظریه نسبیت در اختیار داشت. حالا سؤال اینه: آیا این مدل میتونست خودش نظریه نسبیت رو کشف کنه؟پاسخ پژوهشگرهای DeepMind اینه: نه. به همین خاطر هم اسم ارائهشون رو گذاشتن "LLMs can't jump"؛ یعنی مدلهای زبانی نمیتونن «جهش فکری» انجام بدن.دلیلش اینه که LLMها توی پیدا کردن الگوها، ترکیب اطلاعات و استدلال بر اساس چیزهایی که قبلاً یاد گرفتن فوقالعاده قوی هستن. اما وقتی پای خلق یک ایده کاملاً جدید یا ارائه یک اصل بنیادی که هیچکس قبلاً مطرحش نکرده وسط باشه، به مشکل میخورن. در واقع مدلها بیشتر بر پایه Induction و Deduction کار میکنن، ولی چیزی که اینشتین انجام داد بیشتر شبیه Abduction بودیه جهش ذهنی که فقط از کنار هم گذاشتن دادههای قبلی به دست نمیاد.البته این به معنی «ناتوانی کامل» LLMها نیست. مدلهای جدید وقتی به ابزارهایی مثل جستجوی وب، اجرای کد، شبیهسازی، آزمایشهای تکرارشونده و Agentها مجهز میشن، توی کشف فرضیههای جدید و کمک به تحقیقات علمی عملکرد خیلی بهتری دارن. حتی در یکی دو سال اخیر، سیستمهای AI تونستن در حوزههایی مثل طراحی دارو، کشف مواد جدید و حل بعضی مسائل ریاضی به پژوهشگرها کمک کنن. اما هنوز فاصله زیادی بین «کمک به کشف» و «انجام یک انقلاب علمی در حد نظریه نسبیت» وجود داره.شاید مهمترین نکته همین باشه حداقل با معماری فعلی، LLMها بیشتر نقش یک پژوهشگر فوقالعاده سریع و دقیق رو دارن، نه یک «اینشتین جدید»
پستهای تلگرام — Academic_science
🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩توجه ⬅️⬅️👑➡️➡️هزینه ورود به اینکانال ها 1میلیون میباشد💎📣فقط دو دقیقه میزارم تا لینک باطل نشه 🔗🎁👇https://t.me/addlist/eRyX1Cv2oVc0MGE0🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩
🧬 آیا میشود سن واقعی هر بافت بدن را از روی تصویر آن فهمید؟یک مطالعه جدید در Nature Medicine رویکرد جالبی برای پاسخ به این سؤال ارائه کرده است: استفاده از تصاویر بافتشناسی برای ساخت «ساعتهای پیری اختصاصی هر بافت».🔬 ایده چیست؟پیری در بدن یک روند یکنواخت نیست. ممکن است سن تقویمی یک فرد ۶۰ سال باشد، اما بعضی از بافتهای او از نظر زیستی جوانتر و بعضی دیگر پیرتر باشند.پژوهشگران با استفاده از تصاویر میکروسکوپی بافتها و دادههای مولکولی، مدلهایی موسوم به Tissue Aging Clocks ایجاد کردند؛ مدلهایی که میتوانند الگوهای مرتبط با افزایش سن را در بافت شناسایی کنند.🧠 نکته مهم اینجاست که این مدلها فقط به دنبال «ظاهر پیرتر» بافت نیستند؛ بلکه تلاش میکنند یک امضای بافتشناختی پیری پیدا کنند که با وضعیت زیستی و بیماریهای مرتبط با سن ارتباط داشته باشد.🫀🫁 چرا این موضوع مهم است؟چون پیری یک فرآیند سیستمیک اما ناهمگون است. ممکن است یک عضو سریعتر از سایر اعضا دچار تغییرات مرتبط با سن شود.در آینده شاید بتوان به جای یک عدد کلی برای «سن بیولوژیک»، چیزی شبیه این داشت:🫁 سن زیستی ریه: ۷۲ سال🫀 سن زیستی قلب: ۶۰ سال🧠 سن زیستی مغز: ۶۵ سالو از این اطلاعات برای شناسایی زودتر خطر بیماری یا بررسی اثر درمانهای ضدپیری استفاده کرد.📊 یکی از جذابترین جنبههای این پژوهش این است که این «ساعتهای بافتی» میتوانند ارتباط بین ویژگیهای بافت و بیماریهای اختصاصی همان بافت را آشکار کنند؛ یعنی از یک نمونه بافتی میتوان اطلاعاتی فراتر از تشخیص معمول پاتولوژیک استخراج کرد.⚠️ البته این فناوری هنوز به معنی وجود یک تست بالینی آماده برای تعیین «سن واقعی اعضای بدن» نیست. برای استفاده بالینی، اعتبارسنجی گستردهتر و بررسی توانایی این شاخصها در پیشبینی پیامدهای واقعی بیماری ضروری است.🔑 جمعبندی:آینده پزشکی ضدپیری احتمالاً فقط به دنبال یک «ساعت پیری» برای کل بدن نخواهد بود؛ بلکه ممکن است به سمت نقشهای از سن زیستی تکتک بافتها حرکت کند.#پیری #Aging #AgingClock #BiologicalAge #Histopathology #NatureMedicine #پزشکی_دقیق #بیومارکر منبع: Histological aging signatures for monitoring tissue-specific aging and disease | Nature Medicine https://share.google/js2iZXWIVSRZIHqUJ🔮 با #آکادمیک #ساینس همراه باشید🍂💯اطلاعات بیشتر در ⬅️ 👈 🌐 @academic_science
اين شتاب عمراست من و تو باورمان نيست كه نيست زندگي گاه به كام است و بس است؛ زندگي گاه به نام است و كم است؛ زندگي گاه به دام است و غم است؛ چه به كام و چه به نام و چه به دام ... زندگي معركه همت ماست زندگي ميگذرد ... زندگي گاه به راز است و ملامت بدهد؛ زندگي گاه به ساز است و سلامت بدهد؛ زندگي گاه به ناز است و جهانت بدهد؛ چه به راز و چه به ساز و چه به ناز ... زندگي لحظه بيداری ماست زندگي میگذرداخر هفته سرشار از عشق و امید
موضوع اصلی مقاله این است که هیبریداسیون (hybridization)، یعنی جفتگیری و تبادل ژنتیکی بین دودمانها یا گونههای متفاوت، برخلاف تصور قدیمی اتفاقی نادر نیست؛ بلکه تقریباً در تمام شاخههای حیات یوکاریوتی دیده میشود. نویسندگان بررسی میکنند که این اختلاط ژنتیکی چگونه میتواند:🧬 ژنوم گونهها را تغییر دهد و باعث ورود DNA یک گونه به گونه دیگر شود؛ این فرایند را introgression میگویند.🌱 سازگاری با محیط جدید را سریعتر کند؛ چون یک هیبرید میتواند ترکیب جدیدی از ژنها را به دست آورد.🐟 تنوع زیستی و حتی ایجاد گونههای جدید را تحت تأثیر قرار دهد.⚠️ در بعضی شرایط برعکس، برای یک گونه خطرناک باشد و با وارد کردن ژنهای نامطلوب، حتی به کاهش جمعیت یا انقراض کمک کند. 🧑🔬 در انسان و سایر جانوران، آثار هیبریداسیونهای قدیمی هنوز در ژنوم امروزی قابل مشاهده باشد؛ نمونه معروف آن انتقال DNA نئاندرتال و دنیسووا به انسانهای امروزی است. نکته خیلی مهم مقالهیکی از پیامهای اصلی مقاله این است که ژنوم یک گونه را نباید همیشه یک تاریخچه کاملاً جدا و مستقل در نظر گرفت.گونهها گاهی با یکدیگر تماس پیدا میکنند، DNA ردوبدل میکنند و بخشی از آن DNA ممکن است میلیونها سال باقی بماند. بنابراین تکامل بیشتر شبیه یک شبکه با شاخههایی که دوباره به هم وصل میشوند است تا یک «درخت» ساده. نویسندگان به چه چیزهایی توجه ویژه دارند؟مقاله همچنین روشهای ژنومی جدید برای تشخیص هیبریداسیون را بررسی میکند؛ از جمله روشهایی که میتوانند مشخص کنند کدام بخشهای ژنوم از یک گونه یا جمعیت دیگر آمدهاند و چه زمانی این تبادل ژنتیکی اتفاق افتاده است. جمعبندی در یک جملههیبریداسیون فقط یک اتفاق حاشیهای در تکامل نیست؛ یک نیروی مهم تکاملی است که میتواند ژنوم، سازگاری، تنوع و حتی شکلگیری یا انقراض گونهها را تغییر دهد.
Genetics and genomics of hybridization Molly Schumer1 & Loren H. Rieseberg2
یادآوری امروزت:خلاصه بگویم، آدم آسانی نباشید و آسان به دست نیاییدآسان نپذیرید و به آسانی با همهچیز کنار نیاییدآدمها، هرآنچه ساده به دست میآید را، به سادگی از دست میدهندقدرش را نمیدانند، به هدرش میدهند!این را به خاطر بسپارید، به همان میزان که بر خود ارزش مینهید،برایتان ارزش قائل خواهند شد...