قلعه عباس آباد(رودخانه)

هشدار؛ شاید تمام عمرت را زندانیِ کودکی‌ات زندگی کرده‌ای!وقتی کودک درون اسیر است، هیچ موفقیتی احساس آزادی نمی‌دهد.نویسنده: فرزان سانیFarzansaniسال‌ها تصور می‌کنیم مشکل ما همسر، خانواده، طلاق، تنهایی، مرگ عزیزان یا شکست‌های زندگی است؛ اما گاهی ریشه درد، بسیار قدیمی‌تر از تمام این اتفاق‌هاست. در اعماق ذهن ما کودکی زندگی می‌کند که هرگز فرصت بزرگ شدن پیدا نکرده است.بسیاری از زنان و مردان، در کودکی زیر سایه والدینی بزرگ شدند که بیشتر فرمان دادند تا محبت کنند؛ بیشتر کنترل کردند تا درک کنند. نتیجه این شد که «کودک درون» به جای امنیت، ترس را آموخت.وقتی ازدواج می‌کنیم، اگر این زخم درمان نشده باشد، همان سناریو دوباره تکرار می‌شود. این بار ممکن است همسر، خانواده همسر یا حتی خود ما نقش همان والد کنترل‌گر را بازی کنیم. اگر هم رابطه پایان یابد، زندان از بین نمی‌رود؛ فقط زندانبان به درون ذهن ما نقل مکان می‌کند.فاجعه آنجاست که بسیاری از افراد پس از جدایی یا استقلال مالی، تصور می‌کنند آزاد شده‌اند؛ در حالی که هنوز هر روز با صدای والدِ سختگیر درونشان زندگی می‌کنند. آنها دیگر به کنترل بیرونی نیاز ندارند؛ خودشان زندانبان خود شده‌اند.روان‌شناسی امروز نشان می‌دهد که انسان فقط به غذا و سرپناه نیاز ندارد. مغز ما برای بقا به محبت، امنیت، آغوش، لمس محترمانه و احساس تعلق نیز نیازمند است. تماس جسمانی همراه با عشق و احترام، هورمون‌هایی مانند اکسی‌توسین را فعال می‌کند، اضطراب را کاهش می‌دهد، سیستم ایمنی را تقویت می‌کند و حتی می‌تواند کیفیت و طول عمر را بهبود ببخشد.به همین دلیل، عشق فقط یک احساس شاعرانه نیست؛ یک نیاز زیستی و روانی است. آغوشی که از روی انتخاب، احترام و دوست داشتن باشد، گاهی کاری را با روان انسان می‌کند که هزاران جمله نصیحت قادر به انجام آن نیستند.آنچه بسیاری از ما «غم بی‌دلیل» می‌نامیم، همیشه ناشی از اتفاقات امروز نیست. گاهی مغز برای درد عمیق کودک زخمی، بهانه‌هایی مانند فقدان، شکست یا تنهایی پیدا می‌کند؛ در حالی که حقیقت، کودکی است که سال‌ها در تاریکی رها شده و هنوز منتظر دیده شدن است.کودک درون، موجودی لوس یا خیالی نیست؛ بخش خلاق، بازیگوش، عاشق و زنده شخصیت ماست. اگر این بخش سال‌ها سرکوب شود، انسان از درون خشک می‌شود؛ حتی اگر از بیرون موفق، ثروتمند یا مستقل به نظر برسد.راهکارهای عملی برای رهایی کودک درون۱. صدای والدِ سرزنشگر را بشناسید.هر بار که به خودتان می‌گویید «تو کافی نیستی»، «نباید اشتباه کنی» یا «حق لذت بردن نداری»، مکث کنید و بپرسید: این صدای من است یا صدای گذشته؟۲. هر روز زمانی را فقط برای کودک درون اختصاص دهید.نقاشی بکشید، موسیقی گوش کنید، بازی کنید، بخندید یا کاری انجام دهید که سال‌ها آرزویش را داشتید.۳. محبت سالم را از زندگی حذف نکنید.اگر در رابطه‌ای امن هستید، آغوش، تماس محترمانه و ابراز محبت را دست‌کم نگیرید. این‌ها غذای روان هستند، نه نشانه ضعف.۴. بالغِ درونتان را تقویت کنید.تصمیم‌ها را بر اساس واقعیت امروز بگیرید، نه ترس‌های دیروز.۵. اگر زخم‌ها عمیق‌اند، از روان‌درمانی کمک بگیرید.شفای کودک درون، گاهی نیازمند همراهی یک درمانگر آگاه است و این نشانه ضعف نیست؛ نشانه مسئولیت‌پذیری نسبت به خود است.در نهایت، شاید بزرگ‌ترین آزادی زندگی این نباشد که از دیگران رها شویم؛ بلکه این باشد که کودک زخمی درونمان را از زندان ترس، شرم و اجبار آزاد کنیم. آن روز است که عشق، آرامش و زندگی، دیگر از بیرون گدایی نمی‌شوند؛ از درون شکوفا می‌شوند.نویسنده: فرزان سانی